Demokrasi mi yoksa Fetokrasi mi?

Uzun aradan sonra tekrar merhaba..

Yazamadim bir süre, ne zaman yazmak istesem son dakika golü yedim kendimden. Neyse ki bu sefer son dakika golü yemeden yazacağım düşüncelerimi! Malumunuz ülke bir “Darbeciler”dir aldı başını gidiyor. Emekli askerler, işadamları, gazeteciler, profesörler ve iki elin parmaklarını geçemeyecek sayıdaki siyasiler..

Geçen sene haziran ayında Ümraniye’de ortaya çıkan el bombalarından sonra ülkede bombalar ardı ardına patlıyor. Zamanın Dışişleri Bakanı şimdinin Cumhurbaşkanı A. Gül, “Bekleyin bunun ardından neler çıkacak göreceksiniz.” diyor. Başbakan “Darbecileri yakaladık, sonuna kadar gideceğiz.” diyor. Bu çok büyük (!) davayı yöneten 3 savcı var. Bu kadar büyük, bu kadar geniş, bu kadar önemli davayı 3 savcı bey yönetiyor. Tabi görünürdeki savcı sayısı bu, yoksa Y. Şafak, Zaman Gazetesi, Star Gazetesi, Sabah Gazetesi, Taraf Gazetesi ve bu mühim gazetenin yazarları da savcılık rolünü almışlar ülkeyi karanlıktan aydınlığa çıkaracaklar!..

Mart ayında ses getiren gözaltılardan önce Yargıtay Başsavcısı A. Yalçınkaya AKP hakkında kapatma davası açtı. Ardından Ergenekon fırtınası başladı. O zaman savcının 7 ceddine kadar inenler şimdi Z. Öz ve diğer savcıların arkasında duruyorlar. Adalete güvenmeye başladılar ansızın, polis baskınları gibi…

Neyse konuyu daha fazla bölmeyelim. Ergenekon fırtınası, hükümetin ve yandaş medyanın kalemşörleri tarafından son sürat devam ediyor. Şener Eruygur ve Hurşit Tolon başta olmak üzere 58 tutuklu ile darbeciler yakalandı! 1. Ordu komutanlığı ve Ege Komutanlığı görevini sürdürürken, Jandarma’nın 1 numaralı ismiyken yapamadıkları darbeyi şimdi yapacaklar bu beyler hem de askerler ve subaylar destekli değil gazeteci ve işadamlarıyla birlikte yapacaklar!..

Bu iddialar ne kadar gerçek ne kadar inandırıcı olacak bunu yakın zamanda göreceğiz. AKP’nin demokrasi gerçek bir demokrasi mi yoksa fetokrasi mi? Bunu bize zaman gösterecek.

06 Mayıs 1972!..

6 Mayıs 1972 sabaha karşı Ankara Merkez Cezaevi Avlusu…

1968 öğrenci harekatının lideriydi. Arkadaşlarıyla birlikte Türkiye’nin tam bağımsız ve emperyalist düzene karşı olması için yoğun bir çaba sarfetmişlerdi. Bunun sonucunda halkı bilgilendirmek ve seslerini daha iyi duyurabilmek için ellerinden geleni yapmışlardı.

Deniz ve arkadaşları 1967 yılından 1972 yılına kadar sayısız eylem yapıp, sayısız gözaltına alındılar. Ağızlarından dökülen “Tam bağımsız Türkiye” dışında başka birşey olmadı. 1971 yılının 12 Mart’ında yaşananlar 68 kuşağını Türkiye’den silmek ve bitirmekti. Bunda da başarısız (!) oldukları söylenemez.

12 Mart darbesinin ilk günlerinde Deniz ve Yusuf Sivas’a gitmek üzereyken, Gemerek’te yakalandılar. Bu süreden sonra yaşanan olaylar 1960 devriminin bir intikamı olarak kurgulanmıştı. 1960 yılında idam edilen üç devlet adamına karşı Denizlerinde idamı istenmekteydi. Kıssasa kıssas…

Uzun bir gözaltı ve yargılamadan sonra 06 Mayıs 1972 yılında Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan idam edildi. Dönemim yönetimi bu gençlerin naaşlarından da o kadar korkuyordu ki yanyana defnedilmelerine dahi izin vermedi.

Aradan geçen 36 yıllık sürede 68 kuşağından geriye sadece kitaplıklardaki anılar, filmler ve diziler kaldı.

Bugün 06 Mayıs 2008. Deniz ve arkadaşları idam edildi!…

Saat 05.00

Saat 05.00

Devletin (ya da Fethullah Gülen’in) polisi mesaiye başlıyor! Sabah ezanıyla birlikte! Sizin de kapınız çalınırsa şaşırmayın, ürkmeyin, rüya gördüğünüzü düşünmeyin! Yaşananlar 12 Mart veya 12 Eylül’den çıkma durumlarını andırabilir. Ama takvim yaprakları 2008′i göstermektedir.

Neden sabah güneş kendini göstermeden? Çünkü korku siyaseti böyle olmasını istiyor. AKP ve örgütlenmesi, muhalifleri böyle sindireceğini düşünüyor. Geçmişte olduğu gibi… Peki bunu yaparken gözaltına alınan isimler dikkatinizi çekiyor mu? 68 kuşağının tanıdık isimlerden Gençay Gürsoy, İşçi Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek, 12 Mart işkencesini yaşamış gazeteci İlhan Selçuk ve eski İstanbul Üniversitesi rektörü Kemal Alemdaroğlu.

AKP’lilerin unuttukları birşeyler var ki bu isimleri sindirmek imkansız, bu isimleri susturmanız imkansız. Çünkü bu isimler sizin şimdi yaşattıklarınızı 35 – 40 sene önce yaşadılar ve korkusuzca haklarını – ideolojilerini savundular. Boşa çaba sarfetmeyin. Eğer haklı (!) olduğunuzu düşünüyorsanız karanlık yolları kullanmayın.

Saat 05.00′da polis değil, rüya görmeniz dileğiyle…

Merhaba

Bu benim blog dünyasındaki ilk yazım. Aslında internet dünyasıyla tanışalı 10 yılı geçti. Blog sitelerinin yaygınlaşalı da yaklaşık 4-5 sene oldu ama kendimi ifade etmek için hiç blog sitesi açıp, buradan daha çok kişiye ulaştırmak bana hep zor ve sıkıcı geldi. Peki neden şimdi böyle bir yol izliyorum? Sanırım artık kendimi daha çok kişiye ulaştırmam gerektiğini düşünüyorum. Ve içinde bulunduğumuz dünyanın gerçekten kirlendiğini hissedebiliyorum.

Yıl 2008… Uzay çağı! Bu uzay çağı bu kadar vahşi, merhametsiz, insafsız ve kötü mü? Eğer öyleyse ben buna başkaldırıyorum… Eğer buysa ben geri dönmek istiyorum. İlerleyip gelişeceğimize daha kötüye gidiyoruz insan olarak.

Dünyanın her yerinde savaş, her yerinde bomba, her yerinde açlık ve çağdışı olaylar yaşanmakta. Bu durumda beni oldukça rahatsız etmek.

İlk yazımda böylelikle genel çerçevede bir giriş yapayım istedim. Bundan sonra yazacaklarımda konulara daha ayrıntılı inceleriz diye umuyorum.

Güzel günler yaşamak ve paylaşmak üzere…